نمىكنيم ولى از نظر اجتماعى لازم مىدانم در اين باره بحث كنم . بعلاوه ، نظر شخصى خودم اين است كه قانون مدنى از اين جهت راه صوابى رفته است . مرد بندهء شهوت است و زن اسير محبت فلسفهء اينكه دوشيزگان لازم است - يا لااقل خوب است - بدون موافقت پدران با مردى ازدواج نكنند ، ناشى از اين نيست كه دختر قاصر شناخته شده و از لحاظ رشد اجتماعى كمتر از مرد به حساب آمده است . اگر به اين جهت بود ، چه فرقى است ميان بيوه و دوشيزه كه بيوهء شانزده ساله نيازى به موافقت پدر ندارد و دوشيزهء هجده ساله طبق اين قول نياز دارد . بعلاوه ، اگر دختر از نظر اسلام در ادارهء كار خودش قاصر است ، چرا اسلام به دختر بالغ رشيد استقلال اقتصادى داده است و معاملات چندصدميليونى او را صحيح و مستغنى از موافقت پدر يا برادر يا شوهر مىداند ؟ اين مطلب فلسفهء ديگرى دارد كه گذشته از جنبهء ادلهء فقهى ، از اين فلسفه نمىتوان چشم پوشيد و به نويسندگان قانون مدنى بايد آفرين گفت . اين مطلب به قصور و عدم رشد عقلى و فكرى زن مربوط نيست ، به گوشه‌اى از روانشناسى زن و مرد مربوط است ، مربوط است به حس شكارچىگرى مرد از يك طرف و به خوش باورى زن نسبت به وفا و صداقت مرد از طرف ديگر . مرد بندهء شهوت است و زن اسير محبت . آنچه مرد را مىلغزاند و از پا درمىآورد شهوت است ، و زن به اعتراف روانشناسان صبر و استقامتش در مقابل شهوت از مرد بيشتر است . اما آن چيزى كه زن را از پا در مىآورد و اسير مىكند اين است كه نغمهء محبت و صفا و وفا و عشق از دهان مردى بشنود . خوش باورى زن در همين جاست . زن مادامى كه دوشيزه است و هنوز صابون مردان به جامه‌اش نخورده است ، زمزمه‌هاى محبت مردان را به سهولت باور مىكند . نمىدانم نظريات پروفسور ريك روانشناس امريكايى را تحت عنوان « دنيا براى مرد و زن يك جور نيست » در شمارهء 90 مجلهء زن روز خوانديد يا نخوانديد . او مىگويد : « بهترين جمله‌اى كه يك مرد مىتواند به زنى بگويد ، اصطلاح « عزيزم تو را دوست دارم » است . »